Ομιλία του Κυριάκου Κάσση Θέμα Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΗΣ

Πηγή

Οπτικοακουστικό:Μουσικής Μύηση - ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!

Μοναδικό ασημένιο νόμισμα με τον Μινώταυρο βρήκαν οι αρχαιολόγοι στη Γόρτυνα (Φωτογραφίες)

Ένα μοναδικό ασημένιο νόμισμα στη μια πλευρά του οποίου υπάρχει η μορφή του μυθικού Μινώταυρου και στην άλλη ο Λαβύρινθος, αλλά και στοιχεία ενός ακόμα παλιότερου οικισμού, έφεραν στο φως στη Γόρτυνα, κατά τη φετινή περίοδο ανασκαφής οι Ιταλοί αρχαιολόγοι του πανεπιστημίου της Πάντοβα, που εργάζονται στην περιοχή.

Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου

Ο Ωγύγος ή Ωγύγης, ήταν κατά την Ελληνική Μυθολογία, ένας από τους αρχέγονους ηγέτες στην Αρχαία Ελλάδα. ιδιαίτερα στην Βοιωτία. Κατά μία άλλη εκδοχή ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αττικής. Η ετοιμολογία και η έννοια του ονόματος (από το επίθετο Ωγύγιος) σημαίνει, αρχέγονος, πρωταρχικός, πολύ αρχαίος.

Είναι ιδιαίτερα γνωστός ως βασιλιάς των Εκτενών, των αυτοχθόνων (προκατακλυσμιαίων) και πρώτων κατοίκων της Βοιωτίας. Ίδρυσε την πόλη Ωγυγία (η μετέπειτα Θήβα) και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της. Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες ποιητές αναφέρονται στους Θηβαίους ως «Ὠγυγίδαι».

Το όνομα του χρησιμοποιήθηκε αργότερα για να τονίσει οτιδήποτε το "παμπάλαιο", πριν τον πρώτο κατακλυσμό που συνέβει κατά την βασιλεία του. Ο κατακλυσμός κατέστρεψε και την Αττική και την Βοιωτία και οι άνθρωποι που επέζησαν λέγεται πως μετοίκησαν στην Αίγυπτο, της οποίας το πρώτο όνομα ήταν επίσης "Ωγυγία", όπως της Αττικής και της Βοιωτίας.

Η πόλη κάτω από τα κύματα-Παυλοπέτρι -Ελαφόνησος

Αρχαία πόλη της εποχής του Χαλκού,στην Μινωική περίοδο,βρίσκεται βυθισμένη σε ελάχιστο βάθος στο Παυλοπέτρι στην Ελαφόνησο. 

Μία ομάδα επιστημόνων ερευνά τα ερείπια και καταφέρνει με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας να την ξαναζωντανέψει.Δείτε πως ζούσαν οι κάτοικοι της περιοχής αυτής τα σπίτια και τις καθημερινές τους ασχολίες.

Το μυστικό ταξίδι του Μεγάλου Αλεξάνδρου

(Μέρος Α': Απόρρητες Διδασκαλίες)

Ο Αλέξανδρος τού Φιλίππου, από πατέρα ήταν Ηρακλείδης καταγόμενος από τόν Κάρανο, απόγονο τού Τήμενου , ο οποίος ήταν… ο ιδρυτής τής δυναστείας τών Μακεδόνων, πού μέ Αργείους εγκαταστάθηκε στό χώρο τής Πιερίας-Ημαθίας από τά πανάρχαια χρόνια.
Αιακίδης από μητέρα , καταγόμενος από τόν Νεοπτόλεμο…, γιός τού Αχιλλέως, γιού τού Πηλέως, γιού τού Αιακού.

Το Άγιο Όρος (Χαλκιδική) και η Θεά Άρτεμις

Η Ελληνική µυθολογία αναφέρεται συχνά στη Χαλκιδική:

Το αρχαίο όνοµα της Κασσάνδρας ήταν Φέγρα, δηλαδή τόπος της φωτιάς. Πιστεύεται ότι ήταν η γη των Γιγάντων και το πεδίο µάχης του πολέµου µεταξύ των Θεών του Ολύµπου και των Γιγάντων, όταν οι τελευταίοι επιχείρησαν να εκδιώξουν τους Θεούς από τον Όλυµπο. Σύµφωνα µε ένα µύθο, ο Εγκέλαδος, ένας από τους Γίγαντες, καταπλακώθηκε από βράχο που πέταξαν εναντίον του οι Θεοί του Ολύµπου. Έτσι, ο «Εγκέλαδος-Σεισµός» γίγαντας, είναι θαµµένος στην Κασσάνδρα, αλλά µη έχοντας πεθάνει, από καιρό σε καιρό προσπαθεί να ελευθερωθεί από το βράχο που τον έχει καταπλακώσει και οι προσπάθειές του αποτελούν το φαινόµενο του σεισµού.

ΠΟΥΛΙΑΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο κ. Πουλιανός, στην ομιλία του στις 22/03/2010, αναρωτήθηκε για ποιους Έλληνες εννοούμε με τις αθρόες Ελληνοποιήσεις, και παρουσίασε τις έρευνες και τα αποδεικτικά στοιχεία για την προέλευση των Ελλήνων με βάση τις ανθρωπολογικές μελέτες και τα ευρήματα του σπηλαίου των Πετραλώνων.

Αναφέρθηκε στον πόλεμο που δέχεται από το επίσημο κράτος για τις ανακαλύψεις της Ανθρωπολογικής Εταιρείας και στο έγκλημα που πράττει η αρχαιολογική υπηρεσία που έχει εξαφανίσει 200.000 λείψανα προγόνων μας κάνοντας αδύνατη έτσι την ανθρωπολογική μελέτη.

Πηγή

Eκυκλοφόρησε το λεύκωμα ΜΥΚΗΝΕΣ από το ίδρυμα Ι. Λάτση

Το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση παρουσίασε τον αφιερωματικό τόμο «Μυκήνες», 17η κατά σειρά προσθήκη στο εκδοτικό πρόγραμμα «Ο Κύκλος των Μουσείων» που ξεκίνησε το 1997 και έχει στόχο να προβάλει τον πλούτο του πολιτιστικού αποθέματος που διαθέτει η Ελλάδα. Συγγραφέας είναι η κυρία Άλκηστις Παπαδημητρίου, αρχαιολόγος, Προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας.

Οι ηλιακές πόλεις των αρχαίων Ελλήνων

Τυπικό αρχαιοελληνικό σπίτι προσανατολισμένο στον άξονα Βορρά-Νότου, με την είσοδο και τα κύρια δωμάτια στραμμένα στο Νότο για καλύτερη εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας. Αρχιτέκτονες και πολεοδόμοι στην αρχαία Ελλάδα ακολουθούσαν τις συμβουλές του Σωκράτη στο σχεδιασμό σπιτιών και πόλεων με βάση την παθητική ηλιακή αρχιτεκτονική.

ΛΕΝΤΑΣ: Κομβικό σημείο διάχυσης του Μινωικού Πολιτισμού

ΠΗΓΕΣ : http://www.lekakis.com και http://www.fryktories.net

Σβάστικα: ένα πανάρχαιο (κακοποιημένο) σύμβολο.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε με τον τίτλο: 

(svastika: σύμβολο καλής τύχης, ειρήνης και ευημερίας)

στην ιστοσελίδα: Φρυκτορίες, από όπου το αντιγράψαμε.

Posted by Paterakis George on Thursday, May 16, 2013

Η σβάστικα, στα σανσκριτικά स्वस्तिक, (δεξιόστροφος αγκυλωτός σταυρός 卐) (svastika: σύμβολο καλής τύχης, ειρήνης και ευημερίας) και η "σωβάστικα" (αριστερόστροφος) είναι ένα πανάρχαιο σταυροειδές σύμβολο.

Αποτελεί ιερό σύμβολο του Ινδουϊσμού, του Βουδισμού και του Ζαϊνισμού, ενώ συναντάται και σε πολλούς άλλους πολιτισμούς, όπως της Αρχαίας Ελλάδας, των Περσών και των πολιτισμών των ιθαγενών της Βόρειας Αμερικής της προκολομβιανής περιόδου, καθώς και των αρχαίων Νορβηγικών φυλών (Βίκινγκ) οι οποίοι την αριστερόστροφη την αποκαλούσαν "Κεστ" και τη θεωρούσαν ως σύμβολο "παθητικής" προστασίας και ευημερίας. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα η σβάστικα συνδέθηκε με το Ναζισμό, εξαιτίας της χρήσης του συμβόλου στη Ναζιστική Γερμανία. Το γεγονός αυτό είχε ως συνέπεια το σύμβολο να έχει μετατραπεί για πολλούς σε ταμπού, κυρίως στη Δύση. Η αρνητική αυτή νοηματοδότησή του από το Ναζισμό και έπειτα επισκίασε την αρχαιότερη σημασία του συμβόλου, η οποία σχετίζεται μεταξύ άλλων και με το ρου της ζωής.

Η ιστορία 
Ο αγκυλωτός σταυρός έχει μια εκτενή ιστορία. Το μοτίβο φαίνεται να χρησιμοποιείται για πρώτη φορά στη νεολιθική Ινδία. Το σύμβολο έχει μια αρχαία ιστορία στην Ευρώπη, που εμφανίζεται στα χειροποίητα αντικείμενα από τους προ-χριστιανικούς ευρωπαϊκούς πολιτισμούς. Στην αρχαιότητα, ο αγκυλωτός σταυρός χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από τους Ινδο-άρειους, τους Χετταίους, τους Κέλτες και τους Έλληνες, μεταξύ άλλων. Ειδικότερα, ο αγκυλωτός σταυρός είναι ένα ιερό σύμβολο του Ινδουισμού, του Βουδισμού και του Τζαϊνισμός - θρησκείες με πέρα από δισεκατομμύρια πιστούς παγκοσμίως, που καθιστούν τον αγκυλωτό σταυρό πανταχού παρόντα τόσο στην ιστορική όσο και στην σύγχρονη κοινωνία. Το σύμβολο της σβάστικας χρησιμοποιήθηκε εκτενέστατα στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν σύμβολο του Δία. Ο αγκυλωτός σταυρός, σβάστικα, ή μάλλον ο τετρα-αγκυλωτός σταυρός, είναι ένα αρχαίο σύμβολο, επίσης γνωστό κι ως σβάστικα.

Αρχαία ελληνικά νομίσματα Κορίνθου

ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ

Παλαιότερα η έννοια πυραμίς παρέπεμπε κατευθείαν, κυρίως, στην Αίγυπτο, ίσως και στους Μάγιας. Τώρα πια, παρ' ότι είναι γνωστό ότι πυραμίδες υπάρχουν σ΄ όλο τον κόσμο, ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά γι΄ αυτές, τουλάχιστον επισήμως. 
Για τον προορισμό και την προέλευση του ονόματος τους έχουν διατυπωθεί, κατά καιρούς, διάφορες απόψεις, λίγο ως πολύ γνωστές, οι οποίες συγκεράζονται στον όρο ΠΥΡΑΜΙΣ, αφού τ' όνομα [...] περιγράφει την ουσία του. [1]

Η Νίκη της Σαμοθράκης

Αυτή η εντυπωσιακή θεότητα, με τη νεαρή φτερωτή γυναικεία μορφή, ήταν σταθερά στηριγμένη στην πλώρη ενός πλοίου και αποτελούσε τμήμα μίας μνημειακής κρήνης που δέσποζε σε κάποιο σημείο πάνω από το θέατρο του ιερού των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη.
Το μνημείο μάλλον αποτελούσε ανάθημα των Ρόδιων στο ιερό, μετά τη νικηφόρα ναυμαχία της Σίδης (191-190 π.Χ), όπου η Ρόδος είχε πάρει μέρος στο πλευρό της Περγάμου και κατατρόπωσε τον Αντίοχο Γ' τον Μέγα, βασιλιά της Συρίας.
Μία εκδοχή των αρχαιολόγων για το αφιέρωμα επί πολλά χρόνια ήταν πως το είχε κάνει ο Δημήτριος ο Πολιορκητής (337-283 π.Χ.) όταν νίκησε τον στόλο του Πτολεμαίου στα ανοιχτά της Κύπρου γύρω στο 290 π.Χ. Σήμερα όμως λόγω της τεχνοτροπίας του έργου περισσότερο πιθανή θεωρείται η πρώτη εκδοχή.
Η θεατρικότητα της στάσης της με τα ανοιγμένα φτερά, η δύναμη της κίνησης προς τα εμπρός και οι βαθιές πτυχώσεις των ενδυμάτων από το φύσημα του αέρα, μπλέκονται με τα χαρακτηριστικά της Κλασικής Περιόδου και προμηνύουν τις μπαρόκ τάσεις των γλυπτών της Σχολής τηςΠεργάμου.

Η ανεύρεσή της

Η Νίκη της Σαμοθράκης, είναι έργο Ρόδιου καλλιτέχνη, από παριανό μάρμαρο με ύψος 3.28 μ. βρέθηκε κοντά στο ιερό των Καβείρων το 1863, κατακερματισμένη από τον Γάλλο πρόξενο στην Αδριανούπολη Σάρλ Σαμπουαζό.

Τα κομμάτια του γλυπτού βρέθηκαν τμηματικά και στην αρχή η Νίκη εκτίθετο στο Λούβρο δίχως τον κορμό και τα φτερά της αλλά και δίχως την πλώρη, τα κομμάτια της οποίας οι Γάλλοι ειδικοί στην αρχή είχαν εκλάβει ότι ανήκαν σε τύμβο και τα είχαν αφήσει στη Σαμοθράκη. Συγκεκριμένα, η ανεύρεση άρχισε το 1863 από μια αρχαιολογική αποστολή στην οποία επικεφαλής ήταν ο Κάρολος Σαμπουαζό (1830-1909) (Charles Champoiseau) υποπρόξενος της Γαλλίας στην Αδριανούπολη (σημερινό Εντιρνέ Τουρκίας).

Ενώ έσκαβαν σε μια χαράδρα στις 15 Απριλίου του 1863, στα βόρεια του νησιού, ένας Έλληνας εργάτης φώναξε στον Σαμπουαζό

«Κύριε, εύραμεν μια γυναίκα!» - ήταν η μισή Νίκη της Σαμοθράκης. Ο Σαμπουαζό ήρθε αμέσως σε επικοινώνησε αμέσως με τον πρέσβη της πατρίδας του στην Κωνσταντινούπολη και εκείνος φρόντισε η Τουρκία να δώσει τότε έγκριση για να αποπλεύσει γαλλικό πολεμικό πλοίο και να φορτώσει τη Νίκη της Σαμοθράκης για τη Γαλλία -η Σαμοθράκη είχε σημαντική αυτονομία, αλλά ανήκε ακόμα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και απελευθερώθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1912 Το άγαλμα έφτασε στο Λούβρο στις 11 Μαϊου του 1864 και δύο χρόνια μετά εκτέθηκε για πρώτη φορά μετά τις απαραίτητες εργασίες – χωρίς όμως ακόμα να μπορούν να εκθέσουν το επάνω μέρος τους κορμού και τα φτερά.

Πεντάπολις των Δωριέων

Χάρτης Φωκίδας (Ιούνιος 1787)

Το χωριό Καστέλλια, στον νομό Φωκίδος, βρίσκεται στο κέντρο του χώρου της Αρχαίας Δωρίδος. 
Στην αρχή η περιοχή αυτή κατοικήθηκε από τα φύλα των Δρυόπων και των Πελασγών.
Με την κάθοδο όμως των Δωριέων (1148 ΠΧ περίπου), τα φύλα αυτά εκτοπίσθηκαν και οι κατερχόμενοι Δωριείς με όπλο τους το σίδερο, ίδρυσαν στο χώρο αυτό το Κοινό των Δωριέων, την Δωρική Τετράπολη, μία σφήνα ανάμεσα στους Εσπερίους ή Οζόλες και τους Επικνημιδίους Λοκρούς.


Οι πόλεις της ήταν το Κυτίνιο (η μεγαλύτερη), ο Ερινέος, το Βόϊον ή Βοίον και η Πίνδος ή Ακύφας. Η χώρα αυτή εθεωρείτο η Μητρόπολη των Δωριέων, οι οποίοι εδώ ανασυντάχθηκαν και μετά με πλοία από την Ναύπακτο, πέρασαν στην Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκαν κυρίως στην Σπάρτη.
Είναι γνωστή ιστορικά η αντίθεση των Δωριέων της Μητρόπολης με τους γειτονικούς Φωκείς.
Πάντως πρωτοστάτησαν για την ίδρυση του Αμφικτυονικού Συνεδρίου, που είχε την έδρα του στην Ανθήλη και ήταν ένα από τα μέλη της.
Πού ακριβώς είχε κτισθεί η κάθε μια από τις πόλεις αυτές δεν είναι γνωστό, αλλά οι νεώτεροι με εικασίες και συμπεράσματα έχουν καταλήξει σε μια ποικιλία προσδιορισμών.
Πάντως μαρτυρίες ζωντανές ως τα σήμερα, είναι τα ερείπια του Παλαιοχωριού (στη θέση Μάρμαρα), του Παλιόκαστρου (Κεραμιδαριό), κοντά στο σ.σ. Μπράλου, του Παλιόκαστρου Χλωμού, της Σκαλούλας Γραβιάς, του νεκροταφείου των Καστελλίων, του Πύργου, του Επάνω Καστελλιού και του Οινοχωρίου.

Αρχαία Καλαυρεία, 29 Μαρτίου 2012, στις 6 μ.μ. και στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Ακρόπολης

Αυριο, Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012, στις 6 μ.μ. και στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Ακρόπολης, (Διον. Αρεοπαγίτου 15) θα πραγματοποιηθεί η ετήσια συνεδρίαση του Σουηδικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.
Θέμα: Απολογισμός 2011.

Μεταξύ των ομιλητών θα είναι ο Άρτο Πέντινεν, Διευθυντής των ανασκαφών στο ναό του Ποσειδώνα του προγράμματος «ΚΑΛΑΥΡΕΙΑ» του Σουηδικού Ινστιτούτου.

Κατά τις εργασίες πεδίου έχουν εξετασθεί πολλά από τα κτίρια του ιερού καθώς και τα κατάλοιπα της Εποχής του Χαλκού δίπλα στον κύριο ναό. Έξω από το ιερό, όπου βρίσκεται η αρχαία πόλη της Καλαυρείας, έγιναν εκτενείς καθαρισμοί εν όψη μελλοντικών ανασκαφών.

 Μεταξύ των ευρημάτων ξεχωρίζει το χρυσό δαχτυλίδι της φωτογραφίας επάνω.

Το μεγάλο πλιάτσικο αρχαιοτήτων κατά την διάρκεια της κατοχής

Από ένα βιβλίο που εξεδόθη το 1946 από το Υπουργείο Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας, με τίτλο:


"ΖΗΜΙΑΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΕΚ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΩΝ ΚΑΤΟΧΗΣ".

ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ Αργολίδας

Η πυραμίδα που βρίσκεται στο Ελληνικό Αργολίδας ίσως αποτελεί όχι μόνο ένα από τα αρχαιότερα κτίσματα στην Ελλάδα, άλλα και παγκοσμίως. Την πυραμίδα αναφέρει και ο Παυσανίας στο έργο του "Ἑλλάδος περιήγησις" στο δεύτερο βιβλίο, Κορινθιακά (XXV, 7), αναφέρεται σε πυραμιδοειδές οικοδόμημα, χωρίς να είναι σαφές αν αυτό πρόκειται για την Πυραμίδα το Ελληνικού ή τη γειτονική Πυραμίδα του Λυγουριού:

ΙΚΑΡΙΟΝ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ

Η Ελλάδα και τα αρχαία
Μέσα στα πολλά παράδοξα της χώρας μας είναι και η σχέση του νέο-ελληνικού κράτους και των νέο-ελλήνων γενικότερα με τους αρχαιολογικούς χώρους, μια πολλές φορές ακατανόητη σχέση αγάπης και μίσους που εντυπωσιάζει όποιον δεν έχει ασχοληθεί εις βάθος με αυτά τα ζητήματα. Από την μια λοιπόν οι αρχαιολογικοί τόποι αποτελούν τους τόπους που δίνουν την ιδιαίτερη ταυτότητα σε κάθε περιοχή, τόποι για τους οποίους είμαστε περήφανοι, σύμβολα του πάλαι ποτέ μεγαλείου του ελληνικού πολιτισμού, τόποι τους οποίους το κράτος προσπαθεί να αναδείξει προς άγραν τουριστών, τόποι που έχουν ανακηρυχθεί παγκόσμια μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς , και από την άλλη πολλές φορές είναι αυτό το ξένο, το άγνωστο, το ακατανόητο, αυτό που παραμένει θαμμένο και ανεξήγητο, αυτό που φαίνεται πως προτιμούμε να καταστρέψουμε και να ξεχάσουμε, το μισητό.
Σε αυτή την δεύτερη κατηγορία, προφανώς εντάσσεται και ο αρχαιολογικός χώρος στην Ραπεντώσα Αττικής γνωστός και ως «βωμός Διονύσου», ο οποίος παρά την εδώ και 120 χρόνια ανακάλυψη του παραμένει για το ευρύ κοινό, άγνωστος, ασήμαντος, και ίσως για κάποιους ακόμα μισητός, παρά την τεράστια του σημασία όπως θα δούμε παρακάτω.

ΑΝΑΣΑΖΙ